Piercing od pewnego czasu stał się bardzo popularny szczególnie w niektórych subkulturach i wśród młodych ludzi, natomiast z medycznego punktu widzenia jest to okaleczaniu ciała. Dla jednych sposób wyrażanie siebie i wyróżnienia się z tłumu, a dla drugich głupota młodości.

Przekłucie ciała, w środku którego umieszcza się kolczyk to otwartą ranę, której gojenie może potrwać dość długi czas i być bolesne, a nawet prowadzić do zakażenia. Z tego właśnie powodu do piercingu nie używa się srebra ani złota, które to metale mogłyby przedłużyć i skomplikować przebieg gojenia się rany. Zamiast tych popularnych materiałów, z których wykonywana jest biżuteria używa się do tego celu tytanu G23, bioplastu, czy PTFE, bowiem są to materiały hipoalergiczne, nie zawierające niklu będącego częstą przyczyna uczuleń. Materiały te powoli wypierają stal chirurgiczna, jednak jest ona nadal używana. Zabieg piercingu powinien zostać wykonany w warunkach sterylnych przez wykwalifikowaną dot tego osobę. Nieprzestrzeganie tego zalecenia może grozić zakażeniem np. gronkowcem bądź też wirusem zapalenia wątroby typu C, wirusem zapalenia wątroby typu B, a nawet wirusem HIV. Istnieją również inne zagrożenia wiążące się z kolczykowaniem ciała, szczególnie dotyczy to takich okolic jak język. W rzadkich przypadkach można się nabawić udaru nerwów okolicy twarzy, udaru języka, czy utraty kubków smakowych.

Dawne metody radzenia z niechcianą dekoracją  były zdecydowanie okrutne – na ogół obejmowały wycięcie kawałka skóry i odprowywanie laserem barwnika. Zabieg zawsze pozostawiał jakąś bliznę. Po wielu latach eksperymentów z niezadowolonymi pacjentami opracowano metodę z użyciem lasera Q-witch. Wiązka niszczy barwnik, ale nie wywołuje oparzeń i na ogół nie uszkadza trwale skóry – blizny są zazwyczaj drobne. Jedyny szkopuł to wybiórczość lasera. Działa on bowiem na ciemne barwy, ale żółć, fiolet, pomarańcz, róż i biel mu się nie poddają. Im większy kontrast między skórą a tatuażem, tym lepsze efekty.

Laser powoduje, że uśmiercone komórki z barwnikiem zmieniają się w strupy i odpadają, pozostawiając rysunek mniej widocznym. Zabieg czasami trzeba powtarzać. Do przeciwwskazań należy skłonność do powstawania blizn, ciemna karnacja i duża powierzchnia tatuażu.

Tu jednak czeka cię kolejna ważna decyzja. Czy zdecydować się na “domowego” tatuatora, czy wybrać renomowany salon tatuażu. Pierwsza opcja jest zdecydowanie tańsza, jednak salon renomowany daje gwarancję, że nie zarazisz się chorobami skóry, czy HVC lub AIDS, ponieważ używane w nim są jednorazowe igły i rękawiczki.

Gdy zastanawiasz się nad zrobieniem tatuażu, pamiętaj, że jest to decyzja na całe życie. Źle dobrany tatuaż może szpecić zamiast zdobić.

Pomimo istniejących nadal głosów sprzeciwu, tatuaż nie stanowi obecnie już tak wielkiej ekstrawagancji, jak miało to miejsce kilka lat temu. Jak mówi Grażyna Kaszek, zajmująca się profesjonalnym wykonywaniem tatuaży, jest to zwyczajna ozdoba, jak biżuteria czy markowy “ciuch”. Co więcej na tatuaż decyduje się coraz więcej osób.

Policjanci sędziowie, zapaśnicy, studenci, lekarze, psycholodzy. Nie ma chyba takiej grupy społecznej czy zawodowej, której przedstawiciel do mnie nie przyszedł – komentuje pani Grażyna Kaszek

Moda na tatuaże stale rośnie, a wraz nią liczba profesjonalnych salonów jak i nieprofesjonalnych „artystów”.